Na današnji dan 1934. godine, svet je prvi put upoznao Paju Patka (Donald Duck) u kratkom crtanom filmu „Mudra koka“ (The Wise Little Hen). Iako je počeo kao sporedni lik, Paja je zahvaljujući svom specifičnom glasu (koji je osmislio Klarens Neš) i prgavom temperamentu brzo zasenio tadašnje zvezde. Njegov uspeh označio je prelazak animacije sa čisto fizičkog humora na humor zasnovan na psihologiji karaktera i emocionalnim reakcijama.
Naučna osnova razvoja animacije iz tog doba počiva na principima percepcije pokreta i tehnologiji višeravanske kamere (Multiplane camera), koju je Disney studio usavršio kako bi stvorio iluziju dubine (3D efekat) u dvodimenzionalnom crtežu.
Glavna formula (Iluzija pokreta - Kritična frekvencija stapanja):
$$ f_s > CFF $$
Da bi ljudsko oko doživelo niz crteža kao kontinuirani pokret, frekvencija smenjivanja slika ($f_s$) mora biti veća od kritične frekvencije stapanja treptaja (Critical Flicker Fusion frequency). U klasičnoj animaciji to je standardizovano na 24 slike u sekundi. Inženjeri su morali da usklade mehaniku projektora i brzinu trake sa fiziologijom ljudskog oka kako bi sprečili treperenje i zamor vida.
Paja Patak je takođe poslužio kao poligon za razvoj antropomorfizma u dizajnu. Animatori su primenjivali principe deformacije materijala, poznate kao squash and stretch (skupljanje i istezanje), kako bi likovima dali težinu i volumen, uprkos tome što su nacrtani na papiru.
Njegova popularnost tokom 1930-ih i 1940-ih bila je tolika da je Paja postao simbol otpora i običnog čoveka koji se bori sa svakodnevnim frustracijama, što je ostalo srž njegovog karaktera do danas.
