Na današnji dan 1940. godine, u prodavnicama širom SAD-a pojavio se proizvod koji je izazvao pravu histeriju — najlonske čarape. Bio je to prvi trijumf sintetičkih materijala nad prirodnim vlaknima poput svile. Kompanija DuPont je, pod vođstvom hemičara Volasa Karotersa, stvorila materijal „čvrst kao čelik, a tanak kao paučina“. Samo tokom prvog dana prodato je skoro 800.000 pari, a najlon je ubrzo postao simbol modernog doba i industrijske hemije.
Naučna osnova najlona leži u polimerizaciji kondenzacije. Najlon 6,6 (najčešća varijanta) nastaje reakcijom između adipinske kiseline i heksametilendiamina. Tokom ove reakcije, molekuli se spajaju u duge lance, oslobađajući vodu kao nusproizvod.
Glavna formula (Stvaranje peptidne veze u najlonu):
$$ n HOOC-(CH_2)_4-COOH + n H_2N-(CH_2)_6-NH_2 \rightarrow [-OC-(CH_2)_4-CO-NH-(CH_2)_6-NH-]_n + 2n H_2O $$
Ovi dugi polimerni lanci su povezani vodoničnim vezama, što najlonu daje izuzetnu čvrstinu i elastičnost. Kada se materijal rastegne, lanci se ispravljaju i orijentišu paralelno, čime vlakno postaje još jače.
Uspeh najlona iz 1940. godine zauvek je promenio svet. Tokom Drugog svetskog rata, najlon je povučen iz modne industrije i korišćen isključivo za proizvodnju padobrana, šatora i guma, jer je bio pouzdaniji od bilo kog prirodnog materijala. Danas, od poliamida (porodice kojoj najlon pripada) zavisi sve — od unutrašnjosti vašeg automobila i sportske opreme, do medicinskih konaca za operacije, dokazujući da laboratorijska otkrića mogu definisati kulturu i industriju čitavog jednog veka.
